ديگه فرصتي ندارم واسه از زندگي گفتن

       از پر پرواز واز عشق، از جدايي ها و رفتن

       ديگه فرصتي ندارم براي دلهاي خسته

       دلهاي پر از محبت، اما بدجوري شكسته

       ديگه فرصتي نمونده بخوام از غصه بخونم

       مي خوام اين يك دم آخر تو خودم تنها بمونم

       كاش تو اين فرصت باقي

       مي شد از پرنده ها گفت

       مي شد از قاصدكا و دل تنگ آدما گفت

       كاش تو اين فرصت باقي

       بريم به ديدن اونها

       كه يه گوشه تو اين دنيا

       خوابيدن تنهاي تنها

       كاش تو اين مجال كوتاه

       بزنيم پلي براي

       رسيدن به آسمونها، به ستاره، كهكشونها

       توي اين فرصت كوتاه پشت اين سكوت مرموز

       يه دل شكسته اينجاست كه مي خواد بخنده هرروز

       پس توي تنهايي و غم، توي اوج بي كسي ها

       مي شه عاشقانه سر كرد، به اميد اطلسي ها...

       لحظه اي شايد بيابي خوشبختي را

       در نگاه او كه با تو نيست اما در توست

       لحظه اي شايد بيابي اندوه را

       در نگاه مادري نگران فرزند

       لحظه اي شايد بيابي ترس را

       در نگاه مجرمي پاي چوبه دار

       لحظه اي شايد بيابي عشق را

       در نگاه معشوقي در انتظار

       و لحظه اي شايد بيابي خدايت را

       لحظه اي كه هرگز به يادش نبودي

       اما با تو بود

       هميشه...

       عبور خواهم كرد، همين امروز

       از مرز واژه هايي كه بودنم را به سخره گرفتند

       عبور خواهم كرد

       از تمام حماقت ها و كودكي هايم

       عبور خواهم كرد

       از تو و هر آنچه تو را مي طلبد

       عبور خواهم كرد

       تا بداني و بدانند همه كه عبور هم زيباست

       به زيبايي اين شوره زار برهوت...

       سلامي گرم و صميمي از بهار تا به زمستون

       به شما دوستاي خوبم كه دلم تنگه واسه تون

       قصه آدمكامون به كجا كشيده راستي؟

       بگيد هرچي كه مي دونيد، همه رو بي كم وكاستي

       من تا اونجاش و مي دونم كه دلا سنگي و سخت شد

       خيال شاه و وزير هم انگاري حسابي تخت شد

       مي گن از توپ و گلوله خبري نيست ديگه اما

       بد جوري دارن مي تازن به سر هويت ما

       مي گن حتي آسمون هم ديگه گريه ش نمي گيره

       از بس اين دنيا سياهه حسابي زشته و تيره

       من شنيدم اين و راستي، شادي هم جرم و گناهه

       بهترين تفريح شبها يه ساعت ديدن ماهه

       از تو هم اين و شنيدم كه مي گفتي معرفت مُرد

       مي گن اون آدمك ما يه جورايي بي جهت بُرد

       مي گن اين آدمكامون چه جنايتا نكردن

       توي باتلاق تباهي فرو رفتن تا گردن

       ترس از خدا ندارن انگار اين قوم يزيدي

       مي دونم بدتر از اينها تو تو عمرت هم نديدي

       حالا اين ها رو ولش كن وضع زندگيت چه طوره؟

       مي گفتي همه بريدن حالا حالشون چه طوره؟

       آره راست مي گي اميدي اگه بوده قبل از اينها

       ديگه از بي اعتمادي پر شده خونه دلها

       اين روزا حتي گدا هم شده چوپان دروغگو

       تو خيابوناي شهر هم پُره از شياد و زورگو

       ولي بدجوري اميدم به خداي مهربونه

       به خدايي كه هميشه همه جا تو يادمونه

       خدايا خودت كمك كن مهربوني نره از ياد

       صفا و عشق و محبت بمونه تو قلباي شاد

       خدايا چيزي نمي خوايم توي اين دنياي فاني

       يه دل خوش يه پياله آبي و يه قرص ناني...

       گريان چشم مادري

       پر درد قلب پدري

       و در انتظار، نگاه همسري

       انتظاري بي پايان

       در عمري ناگزير

       فراسوي زماني تهي

       امروز انگار بيگانه تر از پيش است

       لحظه ها ماندگارتر

       خاطره ها پر رنگ تر

       معناي بودن گم شده است انگار

       شايد پشت ابري خاكستري

       ابري به رنگ شب و به رنگ دود

       شايد به مهماني فرياد رفته است

       شايد به تماشاي هجوم بي خبري درپس زمان

       شايد غمناك باشد و شايد شاد

       شاد شاد از گم شدن

       شاد شاد از تهي شدن

       اما هرچه شده باشد، باشد

       امروز را شوقي ديگر بايد

       لحظه هايش را نفسي تازه تر

       و زمزمه هايش را فريادي رساتر

       امروز از نبودن نگويم بهتر است

       فرصتم اندكي بيش از اين سكوت نيست

       پس برايت نگرانم در همين اندك سكوت...!